بر اساس مشاهدات تلسکوپ هابل یک ستاره دنباله دار عظیم در سال ۲۰۳۱ از کنار خورشید عبور می کند

 بر اساس مشاهدات تلسکوپ هابل یک ستاره دنباله دار عظیم در سال ۲۰۳۱ از کنار خورشید عبور می کند

ستاره شناسان می گویند یک ستاره دنباله دار با هسته ای بزرگتر از رود آیلند در حال حرکت به سمت ما است، اما خطری برای زمین ندارد. اگرچه ستارگان دنباله‌دار بیشتر به خاطر دم‌های جاری‌شان که می‌توانند میلیون‌ها کیلومتر کشیده شوند، شناخته می‌شوند، اما قلب یک دنباله‌دار هسته جامد آن است. این هسته از یخ و غبار ساخته شده است که یک گلوله برفی کثیف را تشکیل می دهد.

در حالی که قطر بیشتر هسته‌های دنباله‌دار شناخته شده چند کیلومتر است، ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل، دنباله‌دار C/2014 UN271 را با هسته‌ای به وسعت ۱۳۶ کیلومتر (۸۵ مایل) مشاهده کردند. این بیش از دو برابر عرض رود آیلند است. این هسته حدود ۵۰ برابر بزرگتر از سایر دنباله دارها است و جرم آن ۵۰۰ تریلیون تن است که ۱۰۰۰۰۰ برابر بیشتر از جرم یک دنباله دار معمولی است.

این ستاره دنباله دار با سرعت ۳۵۴۰۰ کیلومتر (۲۲۰۰۰ مایل) در ساعت از لبه منظومه شمسی ما حرکت می کند و در سال ۲۰۳۱ نزدیک ترین فاصله خود را به ما خواهد داشت. اما هرگز به فاصله ۱.۶ میلیارد کیلومتری (یک میلیارد مایل) از خورشید نزدیک نخواهد شد. این ستاره فقط کمی دورتر از فاصله بین زمین و زحل حرکت می کند.

این ستاره دنباله دار توسط اخترشناسان پدرو برناردینلی و گری برنشتاین در حالی که تصاویر آرشیوی گرفته شده توسط Dark Energy Survey در رصدخانه بین آمریکایی Cerro Tololo در شیلی را بررسی کردند، کشف شد. این دنباله دار برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ مشاهده شد و به افتخار کاشفان آن به عنوان دنباله دار برناردینلی-برنشتاین نیز شناخته می شود. از آن زمان، ستاره شناسان دنباله دار را با تلسکوپ های زمینی و فضایی رصد کردند.

در ژانویه، محققان از تلسکوپ فضایی هابل برای گرفتن پنج عکس از این دنباله دار استفاده کردند. این تصاویر بخشی از مطالعه جدیدی است که روز سه شنبه در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر شد. دیوید جویت، استاد علوم سیاره‌ای و نجوم در دانشگاه کالیفرنیا، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: ما همیشه گمان می‌کردیم که این دنباله‌دار باید بزرگ باشد، زیرا در چنین فاصله‌ای بسیار درخشان است. اکنون تأیید می‌کنیم که این دنباله‌دار بزرگ است.

دنباله دارها یادگاری از روزهای اولیه منظومه شمسی هستند، قطعات یخی باقی مانده از زمان شکل گیری سیارات. گرانش بزرگ‌ترین سیارات، دنباله‌دارها را به سمت ابر اورت پرتاب کرد، و این ابر اکنون خانه دنباله‌دارهای دوردست در لبه منظومه شمسی است که تا اعماق فضا گسترش می‌یابد. ستاره‌های دنباله‌دار زمانی به سمت خورشید حرکت می‌کنند که مدارهایشان کشش گرانشی ستاره‌های در حال عبور را تجربه کنند.

منبع : https://www.ctvnews.ca/

مارال

0 دیدگاه

پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.