ساکنان قبیله کریِ پیمیسیکامَک پس از وصل شدن برق، با ترکیدگی لولهها و مشکلات زیرساختی دستوپنجه نرم میکنند
یک لولهکش محلی میگوید در صورت نرسیدن کمک از خارج، تعمیرات ممکن است تا یک ماه طول بکشد
پس از یک قطع برق چندروزه در سرمای شدید، ساکنان منطقه بومی پیمیسیکامَک کری در شمال استان منیتوبا اکنون با ترکیدگی گسترده لولهها و مشکلات جدی لولهکشی مواجه هستند.
برق این منطقه که حدود ۵۳۰ کیلومتر در شمال وینیپگ قرار دارد، شامگاه یکشنبه و در پی پاره شدن یک خط انتقال برق که از روی رود نلسون عبور میکرد، قطع شد. شرکت مانیتوبا هایدرو از روز پنجشنبه بهتدریج برق را وصل کرد و به گفته پیتر چورا، سخنگوی این شرکت، برق تا ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر جمعه بهطور کامل برقرار شد.
اما با آغاز وصل مجدد برق، ساکنان شروع به گزارش ترکیدگی لولهها، نشت آب و پسزدگی فاضلاب کردند. «شرلی رابینسون» عضو شورای محلی، پنجشنبه شب به شبکه خبری CBC گفت که این مشکلات در سطح گستردهای رخ داده است.
رندی اسپنس، یکی از ۱۰ لولهکش فعال در این جامعه، برآورد میکند که حدود ۷۰ درصد خانهها دچار آسیبهای لولهکشی شدهاند. او میگوید در بازدیدهای اخیر خود با فضاهای زیرزمینی غرق در آب و جمع شدن آب در بخشهای اصلی خانهها روبهرو شده؛ بهطوری که در برخی موارد ارتفاع آب به بیش از یک اینچ رسیده است.
اسپنس میگوید تنها صبح جمعه و در عرض دو ساعت، بیش از ۵۰ تماس برای درخواست کمک دریافت کرده است.
او افزود: «اوضاع واقعاً آشفته است. اگر نتوانیم از خارج از منطقه کراسلیک نیروی کمکی بیاوریم، ممکن است تعمیر همهچیز بین سه هفته تا یک ماه طول بکشد. در حال حاضر هیچ چیز تحت کنترل نیست.»
به گفته او، با قطع برق در اواخر یکشنبه شب، لولهها شروع به یخ زدن کردند و طی نزدیک به چهار روز، در دمای بسیار پایینتر از منفی ۲۰ درجه سانتیگراد، منبسط شده و ترکیدند.
«حالا که یخها در حال آب شدن است، تقریباً همهچیز نشتی دارد. اگر لوله ترک بردارد، آب با فشار پخش میشود و به خانه خسارت میزند.»
اسپنس میگوید حجم کار آنقدر زیاد است که لولهکشها فعلاً بیشتر روی بستن شیرهای اصلی تمرکز کردهاند تا از خسارت بیشتر جلوگیری شود.
سخنگوی مانیتوبا هایدرو اعلام کرد این شرکت «مسئول خسارات ناشی از قطعی برق نیست»، اما در عین حال گفته است که در حد توان، از جمله با هدایت پیمانکاران برای شناسایی نشتیها، کمک میکند.
سازمان خدمات بومیان کانادا نیز اعلام کرده که از طریق برنامه مدیریت شرایط اضطراری خود، حمایت مالی برای تعمیر زیرساختهای آسیبدیده در پیمیسیکامَک فراهم خواهد کرد.
رئیس قبیله، دیوید مونیاس، صبح جمعه در پستی در فیسبوک، ویدئوهایی از یکی از ساکنان منتشر کرد که نشان میداد آب از لولهها فوران کرده و کف خانه را پوشانده است.
او نوشت: «این تصاویر نشان میدهد که صرفاً وصل شدن برق به این معنا نیست که حال ما خوب است. ما خوب نیستیم.»
مونیاس پیشتر هشدار داده بود که سرمای شدید میتواند به زیرساختهای جامعه، از جمله لولهکشی خانهها و تأسیسات آب و فاضلاب، آسیب جدی وارد کند.
از ساکنان خواسته شده در صورت مشاهده هرگونه نشتی، با اعضای شورای محلی تماس بگیرند. به گفته اسپنس، تعمیر هر خانه بین یکونیم تا دو ساعت زمان میبرد و فهرست انتظار بسیار طولانی است.
او گفت: «کمک از بیرون عالی خواهد بود، چون اگر همهچیز فقط با نیروهای محلی پیش برود، روند بسیار کند خواهد بود.»
مونیاس بعدازظهر جمعه اعلام کرد که جامعه از لولهکشهای دارای مجوز در منیتوبا، ساسکاچوان و آلبرتا درخواست کمک کرده و همچنین به دنبال همکاری مهندسان است تا ابتدا ارزیابی دقیقی از میزان خسارت انجام شود.
بازگشت تخلیهشدگان نامشخص است
به گفته سخنگوی دولت استانی، پس از اعلام وضعیت اضطراری در روز دوشنبه، حدود ۱,۴۰۰ نفر از این جامعه با جمعیت ساکن حدود ۷,۰۰۰ نفر، منطقه را ترک کردند. آنها در هتلها یا نزد بستگان خود در سراسر استان اسکان یافتند.
با وجود وصل شدن برق، تا صبح جمعه هنوز مشخص نبود چه زمانی تخلیهشدگان میتوانند به خانههایشان بازگردند.
مونیاس گفت: «خیلیها فکر میکنند چون برق وصل شده، میشود فوراً به خانه برگشت. اما ابتدا باید خسارتها بررسی شود. نمیخواهم مردم برگردند و با خانهای پر از نشتی آب و یخزدگی روبهرو شوند.»
او افزود که نبود آب سالم و جاری، در حال تبدیل شدن به یک مسئله بهداشتی است.
جورج پاوپانِکیس، یکی از ساکنان، از سهشنبه در هتلی در وینیپگ اقامت دارد. او گفت در زمان قطعی برق، خانهاش آنقدر سرد شده بود که نفسش دیده میشد و تنها راه گرم ماندن، پیچیدن چند پتو دور خود و مدام حرکت کردن بود.
او گفت: «خیلی سرد بود، واقعاً یخ میزدیم.» و افزود که از ترکیدن لولهها نگران است.
به گفته او، تعداد لولهکشها در جامعه محدود است و حل این مشکلات زمان زیادی خواهد برد.
«واقعاً نمیدانم چه زمانی میتوانیم به خانه برگردیم.»
برای بسیاری از ساکنان، این سومین تخلیه در سال ۲۰۲۵ بوده است؛ آنها پیشتر در ماه مه و دوباره در ماه ژوئیه نیز به دلیل آتشسوزیهای جنگلی مجبور به ترک خانههایشان شده بودند.
مونیاس میگوید تکرار مداوم ترک خانه و بازگشت، فشار روانی زیادی به مردم وارد کرده است:
«خیلیها بهشدت دچار آسیب روحی شدهاند. احساس تنهایی میکنند و نمیخواستند جامعهشان را ترک کنند، اما در آن سرما و بدون آب و غذا، چارهای نبود.»
او افزود که همچنان غذا و آب برای ساکنانی که در منطقه باقی ماندهاند، تأمین و ارسال میشود.
